پیشینه و اهداف: این پژوهش جهت به کارگیری روش «شاخ گوزنی» به عنوان روشی برای ساماندهی و بروز پدیدارها و تراوشهای ذهنی فراگیران در فرایند تدریس، انجام گرفت. روشها: این پژوهش با رویکرد شبهآزمایشی و با هدف بررسی کارایی و قابلیت کاربرد روش شاخ گوزنی در فرایند آموزش انجام شد. جامعه آماری پژوهش را دانشجویان رشته تاریخ ورودی ۱۴۰3 دانشگاه فرهنگیان تشکیل دادند که با استفاده از روش تمامشماری انتخاب و در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. دادهها از طریق مشاهده و یادداشتهای مدرس و ارزشیابی عددی تکالیف عملی و ارائههای دانشجویان در کلاس درس گردآوری و با کمک آمارههای میانگین، ازمونt، آزمون لون، آزمون آنوا و مقادیر معناداری تحلیل شد. یافتهها: یافتههای پژوهش نشان داد روش تدریس شاخگوزنی میتواند باعث درگیری و بهبود کیفیت آموزشی دانشجویان شود. در نتیجه تحلیل دادهها مشخص شد در پیشآزمون، میانگین دو گروه آزمایش و گواه برابر با 14.3750 و 13.7333 اختلاف معناداری نبود(p≥./05). در حالی که در پسآزمون میانگین گروه گواه و آزمایش با مقادیر13.6875و 17.6667 اختلاف معناداری داشتند. در حالی که در پسآزمون در نتیجه اجرای روش تدریس شاخگوزنی، اختلاف معناداری در میانگین دو گروه ایجاد شد(p≤./05). بنابراین، مطابق با تصمیمگیری اساسی در آزمونt مستقل، میتوان نتیجه گرفت که Ho رد و H1 پذیرفته شد. نتیجهگیری: روش شاخ گوزنی میتواند به عنوان یک روش تدریس کاربردی در مباحث آموزشی و به طور مشخص حداقل در آموزش مباحث تاریخی منجر به ارتباط، فعالیت و خلاقیت فراگیران شود.
کمالپورخوب, ناصر . (1404). طراحی و کاربست روش تدریس شاخ گوزنی در آموزش و تدریس. پژوهش در آموزش تاریخ, 6(3), 99-115. doi: 10.48310/rhe.2026.23972.1203
MLA
کمالپورخوب, ناصر . "طراحی و کاربست روش تدریس شاخ گوزنی در آموزش و تدریس", پژوهش در آموزش تاریخ, 6, 3, 1404, 99-115. doi: 10.48310/rhe.2026.23972.1203
HARVARD
کمالپورخوب, ناصر. (1404). 'طراحی و کاربست روش تدریس شاخ گوزنی در آموزش و تدریس', پژوهش در آموزش تاریخ, 6(3), pp. 99-115. doi: 10.48310/rhe.2026.23972.1203
CHICAGO
ناصر کمالپورخوب, "طراحی و کاربست روش تدریس شاخ گوزنی در آموزش و تدریس," پژوهش در آموزش تاریخ, 6 3 (1404): 99-115, doi: 10.48310/rhe.2026.23972.1203
VANCOUVER
کمالپورخوب, ناصر. طراحی و کاربست روش تدریس شاخ گوزنی در آموزش و تدریس. پژوهش در آموزش تاریخ, 1404; 6(3): 99-115. doi: 10.48310/rhe.2026.23972.1203