واکاوی اثربخشی آموزش تاریخ با روش منبع محور در ارتقای درک مفهومی از تاریخ

فتحی, کوروش

doi:10.48310/rhe.2026.22711.1192

واکاوی اثربخشی آموزش تاریخ با روش منبع محور در ارتقای درک مفهومی از تاریخ

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده

کوروش فتحی

استادیار گروه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی دانشگاه فرهنگیان پردیس حکیم فردوسی البرز

10.48310/rhe.2026.22711.1192

چکیده

پیشینه و اهداف: : در عصر حاضر بر روش های فعال تدریس مبتنی بر نظریات شناختی و ساخت گرایانه تأکید می شود که فرض اصلی بر این است که هرچه میزان مشارکت دانش آموزان در آموزش افزایش یابد، یادگیری بیشتری صورت می گیرد، معلم تاریخ برای تدریس اثر بخش و رسیدن به اهداف آموزشی به ابزارها و روش‌های مختلف نیاز دارد. یکی از مهم‌ترین ابزارهای معلم تاریخ در آموزش، منابع تاریخی است. روش تدریس منبع محور به معلم کمک می کند تا درک بهتری از تاریخ در فراگیران به وجود آورد. روش‌ها‌: در این پژوهش تلاش شده است که با روش تاریخی و مطالعه مروری و با هدف تبیین جایگاه کتاب تاریخ یمینی در میان منابع تاریخی ایران، و همچنین اهمیت آن در تدریس منبع محور آن را مورد بررسی و موشکافی قرار داده و این سئوالات مطرح می شود که روش منبع محور را چگونه می‌توان در آموزش تاریخ بکار بست؟ و چگونه می توان با این روش تدریس اثربخشی داشت؟ یافته‌ها: یافته های این پژوهش که با روش توصیفی-تحلیلی و به شیوه کیفی صورت گرفته نشان می-دهد که در تدریس تاریخ به ویژه در دوره متوسطه می‌توان با روش منبع محور که موجب افزایش درک و سواد تاریخی فراگیران می شود، تدریس اثربخشی داشت.نتیجه‌گیری: نتایج نشان می دهد روش تدریس منبع محور اگر با کارمشارکتی در گروه های کوچک انجام شود، در آموزش درس تاریخ کاربردی و اثربخش است.

کلیدواژه‌ها